ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ

Κύριος λόγος συγκρότησης  της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτέλεσε η επιτακτική ανάγκη για εξασφάλιση της ειρήνης και της ευημερίας μεταξύ των λαών σε ένα κλίμα οικονομικής και πολιτικής σταθερότητας. Ιδιαίτερα μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, η οικονομική και πολιτική ενοποίηση των ευρωπαϊκών χωρών έμοιαζε ιδανική λύση, καθώς  οι οικονομίες του ευρωπαϊκού κόσμου είχαν πληγεί σε μεγάλο βαθμό. Επίσης, με την καθιέρωση μίας κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας, με τα ίδια δικαιώματα και ελευθερίες να προσφέρονται σε όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής κοινότητας,  θα μπορούσε να επιτευχθεί  και η οριστική διακοπή των αιματηρών συγκρούσεων μεταξύ γειτόνων, οι οποίες είχαν κορυφωθεί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου.

ΟΙ ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

Χωρίς την ενεργοποίηση και δραστηριοποίηση ορισμένων ηγετών της εποχής, η  Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα είχε καν υπάρξει ως ιδέα. Με τον δυναμισμό και το όραμά τους, σημαντικοί πολιτικοί ηγέτες, κατάφεραν να συστήσουν τα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης που γνωρίζουμε σήμερα εξασφαλίζοντας την ειρήνη και τη σταθερότητα που θεωρείται σήμερα δεδομένη. Ιδρυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι οι εξής:

 

Κόνραντ Αντενάουερ - Ο πρώτος Καγκελάριος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας

 

Γιόζεφ Μπεχ - Λουξεμβούργιος πολιτικός

 

Γιόχαν Μπέγιεν - Ολλανδός πολιτικός, στέλεχος διεθνών τραπεζών και επιχειρηματίας

 

Ουίνστον Τσόρτσιλ - Πρώην στρατιωτικός, πολεμικός ανταποκριτής και πρωθυπουργός της Βρετανίας 

 

Αλτσίντε ντε Γκάσπερι - Πρωθυπουργός και Υπουργός εξωτερικών της Ιταλίας

 

Βάλτερ Χάλσταϊν - Ο πρώτος Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

 

Σίκο Μάνσχολτ -  Αγρότης, συμμετείχε στην ολλανδική Αντίσταση στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ασχολήθηκε με την πολιτική στη χώρα του και ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος Eπίτροπος αρμόδιος για θέματα γεωργίας

 

Ζαν Μονέ - Ρομπέρ Σουμάν- Γάλλος νομικός και Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας

 

Πωλ-Ανρί Σπάακ - Βέλγος πολιτικός

 

Αλτιέρο Σπινέλι - Ιταλός πολιτικός

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ 

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

 

1945-1959: Πρώτες προσπάθειες για τη δημιουργία μίας Ευρωπαϊκής Κοινότητας (Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα) και την ενοποίηση των ευρωπαϊκών χωρών   με στόχο την εξασφάλιση διαρκούς ειρήνης με ιδρυτικά κράτη - μέλη  το Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, το Λουξεμβούργο και τις Κάτω Χώρες.

 

1960-1969: Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης  παύουν να επιβάλλουν δασμούς στις μεταξύ τους εμπορικές συναλλαγές. Επίσης, συμφωνούν να ελέγχουν από κοινού την παραγωγή τροφίμων, με αποτέλεσμα να βελτιώνονται συνεχώς οι ευρωπαϊκές οικονομίες.

 

1970-1979: Η περιφερειακή πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης  αρχίζει να μεταφέρει τεράστια ποσά για τη δημιουργία θέσεων εργασίας και υποδομών στις φτωχότερες περιφέρειες. Παράλληλα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δίνει τη δυνατότητα στους πολίτες, για πρώτη φορά,  να εκλέξουν άμεσα τους εκπροσώπους τους. Επίσης θεσπίζονται κανόνες για την προστασία του περιβάλλοντος. Το 1973 η Δανία, η Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο προσχωρούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

 

1980-1989: Το 1986 υπογράφεται η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη. Πρόκειται για μια Συνθήκη που παρέχει τη βάση για ένα τεράστιο εξαετές πρόγραμμα με στόχο την επίλυση των προβλημάτων που έχουν σχέση με την ελεύθερη ροή του εμπορίου διαμέσου των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δημιουργεί την «ενιαία αγορά». Με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, το 1989, επιτυγχάνεται η επανένωση της Γερμανίας σε ένα κράτος. Το 1981 η Ελλάδα γίνεται το 10ο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ η Ισπανία και η Πορτογαλία ακολουθούν πέντε χρόνια αργότερα.

 

1990-1999: Η ενιαία αγορά ολοκληρώνεται με τις «τέσσερις ελευθερίες», δηλαδή την ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων, υπηρεσιών, προσώπων και κεφαλαίων. Επιπρόσθετα δίνεται πλέον η δυνατότητα στους ευρωπαίους πολίτες να ταξιδεύουν χωρίς έλεγχο διαβατηρίων στα σύνορα. Το 1995 η Ευρωπαϊκή Ένωση υποδέχεται τρία ακόμη νέα μέλη: την Αυστρία, τη Φινλανδία και τη Σουηδία.

 

2000-2009: Το ευρώ αποτελεί πια το κύριο νόμισμα συναλλαγής για τα ευρωπαϊκά κράτη.  Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης  αρχίζουν να συνεργάζονται στενότερα για την καταπολέμηση του εγκλήματος. Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Ευρώπης εξαλείφονται τελικά με την προσχώρηση 10 νέων χωρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ακολουθούν, το 2007, η Βουλγαρία και η Ρουμανία.

 

2010-σήμερα: Η παγκόσμια οικονομική κρίση ταλανίζει την Ευρώπη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση  βοηθά ορισμένες χώρες να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες και θεσπίζει μια «τραπεζική ένωση» με σκοπό έναν ασφαλέστερο και πιο αξιόπιστο τραπεζικό τομέα. Ταυτόχρονα, λόγω των πολέμων και των τρομοκρατικών επιθέσεων, δημιουργείται στην Ευρώπη κοινωνική αναταραχή και τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης  καλούνται να αντιμετωπίσουν το ζήτημα των προσφύγων, ενώ παράλληλα γίνονται στόχοι τρομοκρατικών επιθέσεων.

 

 

Διαβάστε περισσότερα:  https://europa.eu/european-union/about-eu/history_el

 

ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Υπογραφή και σκοπός Συνθηκών

 

    Θεμέλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο οποίο στηρίζονται η λειτουργία και η συνοχή της, είναι το Κράτος Δικαίου. Σύμφωνα με το Κράτος Δικαίου όλες οι ενέργειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης  βασίζονται σε  συγκεκριμένες Συνθήκες.

   Οι Συνθήκες είναι δεσμευτικές συμφωνίες μεταξύ των κρατών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι Συνθήκες έχουν εγκριθεί δημοκρατικά και εκούσια από όλα τα κράτη - μέλη της  Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Τα κράτη που συμμετέχουν σε μια διαδικασία πολυεθνικής ολοκλήρωσης θέτουν σε μια Συνθήκη τους βασικούς στόχους που επιθυμούν να επιτύχουν, τις κοινές πολιτικές που θέλουν να εφαρμόσουν, για να επιτύχουν τους στόχους τους, τη δομή και τις λειτουργίες των θεσμικών οργάνων που θεσπίζουν και ελέγχουν την κοινή νομοθεσία, η οποία διατυπώνεται στα πλαίσια των κοινών πολιτικών, και τα πεδία, τα οποία επιφυλάσσονται για τη συνεργασία των κυβερνήσεων τους.

    Φυσικά, ενδέχεται οι Συνθήκες να τροποποιηθούν, ώστε η Ευρωπαϊκή Ένωση να γίνεται πιο αποτελεσματική και διαφανής, να προετοιμάζεται καλύτερα για τα νέα κράτη - μέλη και να εισάγει νέες μορφές συνεργασίας.

 

Οι σημαντικότερες Συνθήκες που έχουν υπογραφεί μέχρι σήμερα είναι οι εξής:

 

Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα: αποσκοπoύσε στη δημιουργία αλληλεξαρτήσεων στον κλάδο του άνθρακα και του χάλυβα, έτσι ώστε να μην μπορεί μία χώρα να κινητοποιεί τις ένοπλες δυνάμεις της χωρίς να το γνωρίζουν οι υπόλοιπες χώρες. (Υπογραφή: 18/04/1951 - έχει πάψει να ισχύει)

 

Συνθήκες της Ρώμης - Συνθήκες ΕΟΚ και EURATOM: αποσκοπούσε στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας (Euratom). (Υπογραφή: 25/03/1957- έχει τροποποιηθεί)

 

Συνθήκη Συγχωνεύσεως - Συνθήκη των Βρυξελλών: αποσκοπούσε στον  εξορθολογισμό της λειτουργίας των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων. (Υπογραφή: 08/04/1965 - έχει τροποποιηθεί)

 

Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη: αποσκοπούσε στη μεταρρύθμιση των θεσμικών οργάνων ενόψει της προσχώρησης της Πορτογαλίας και της Ισπανίας και στην επίσπευση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων ενόψει της ενιαίας αγοράς. (Υπογραφή: 17/02/1986 στο Λουξεμβούργο – 28/02/1986 στη Χάγη - έχει τροποποιηθεί)

 

Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση - Συνθήκη του Μάαστριχτ: αποσκοπούσε στην προετοιμασία της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης και στην εισαγωγή ορισμένων στοιχείων μιας πολιτικής ένωσης (ιθαγένεια, κοινή πολιτική εξωτερικών και εσωτερικών υποθέσεων). (Υπογραφή: 07/02/1992 - έχει τροποποιηθεί)

 

Συνθήκη του Άμστερνταμ: αποσκοπούσε στη μεταρρύθμιση των θεσμικών οργάνων της ΕΕ ενόψει της προσχώρησης νέων κρατών - μελών στην Ένωση. (Υπογραφή: 02/10/1997- έχει τροποποιηθεί)

 

Συνθήκη της Νίκαιας: αποσκοπούσε στη μεταρρύθμιση των θεσμικών οργάνων, ώστε να μπορέσει η ΕΕ να λειτουργεί αποτελεσματικά μετά την αύξηση των κρατών - μελών της σε 25. (Υπογραφή: 26/02/2001-έχει τροποποιηθεί)

 

Συνθήκη της Λισαβόνας: αποσκοπούσε σε μία πιο αποτελεσματική και πιο ικανή να αντιμετωπίζει "με μία φωνή" παγκόσμια προβλήματα Ευρωπαϊκή Ένωση. (Υπογραφή: 13/12/2007-έχει τροποποιηθεί) 

 

*Σημείωση: Οι ημερομηνίες των υπογραφών δεν ταυτίζονται με τις ημερομηνίες έναρξης ισχύος των Συνθηκών.